MÜŞKÜLE-1 kitabında anlattığım gibi, İstiklal Savaşı yıllarında köyümüz 4 ev hariç tamamen yakılır. Köylerini terk eden Müşküleliler Narlıca’ya, Mamcıköy’e, Sölöz’e ve bir kısmı da Pamukova’nın ÇARDAK KÖYÜ’ne ve HÜSEYİNLİ KÖYÜ'ne giderler. O yıllarda milletvekili olan köylümüz Halil İbrahim Ağa, kendi sülalesi İsmel Çavuşları, Ağabeyleri (Kısıkları), İmişanları, Hürmüşleri ve annesi babası vefat edip küçük yaşta öksüz ve yetim kalan Hoplamazlar'ın Osman Argın’ı HÜSEYİNLİ KÖYÜ’ne yerleştirir. Daha sonra bu köye Mustafalılar ve Boyalıcalılar da gelirler. HÜSEYİNLİ KÖYÜ uzak ve tepe bir yerdedir. Halil İbrahim Ağa, kendi sülalesi olan İsmel Çavuşlar ile akrabaları Ağabeyler’i Pamukova’ya daha yakın, ulaşımı iyi ve düz bir arazide kurulu olan ÇARDAK KÖY’e yerleştirir. İmişanlar ile Hürmüşler, Hüseyinli Köyü’nde kalırlar.
Buralarda 3 yıl kalarak sıla özlemi çeken köylülerimizin nasıl yaşadıkları, neler yaptıkları, nasıl geçindikleri ile ilgili bilgi almak için ÇARDAK KÖYÜ ve HÜSEYİNLİ KÖYÜ’nü ziyaret ettim. Uzun ve yorucu olmasına rağmen köylülerle yaptığım sohbetler o kadar güzel ve keyifliydi ki, adeta mest oldum ve nostalji dolu anlar yaşadım. Bir an o köylülerim aklıma geldi ve sanki onların yaşadıklarını bende yaşıyormuş gibi oldum. Gözlerim doldu ama, çok mutlu oldum. Yaşlı dedeleri dinledikçe, onların ağızlarından Müşkülelilerin çok iyi insanlar olduklarını, karın tokluğuna tarlalarda çalıştıklarını, onlardan hiçbir zarar ve kötülük görmediklerini duydukça mutluluğum bir kat daha arttı. Ramazan Dede’nin, Ali Dayı’nın ve o olayları yaşayan 105 yaşındaki Raşit Dede’nin anlattıkları beni ayrı dünyalara götürdü. İleriki yıllarda çıkarmayı düşündüğüm MÜŞKÜLE-2 kitabında köylülerimizin buralarda nasıl bir yaşam sürdüklerini de uzun uzun anlatacağım. Zevkle-heyecanla okuyacağınızı umduğum öyle güzel olaylar - anılar var ki, okuyan her köylümüz MÜŞKÜLELİ olmaktan gurur duyacak. Örneğin; Raşit Dede, konuşmasının bir bölümünde şöyle dedi: “Müşküleliler çok iyi insanlardı. Şu ilerde gördüğün Lafçılar'ın evinde kaldılar. Lafçılar'a tarım ve tarla işlerinde yardımcı oldular. Buğday ekip, ekin biçtiler. Sadece karın tokluğuna çalıştılar. Bu köy, Müşküleli olanlardan bir kötülük görmedi. Çok saygılı ve dürüst insanlardı. Köyde bir sünnet düğünü vardı ve düğünde Müşküle’den 2 veya 3 çocuk sünnet olmuştu. Ancak sünnet olan çocukların adını hatırlayamıyorum.”
Her iki köyün de muhtarlarıyla görüştüm. Bu arada Müşkülelilerin 20 yıldır yakından tanıdığı HÜSEYİNLİ KÖYÜ’nden Cambaz Refik Şen ile tanışma fırsatı buldum ve beni Pamukova’dan kuş uçmaz, kervan geçmez bir yer olan HÜSEYİNLİ KÖYÜ’ne götürdü. “İznik’in MÜŞKÜLE KÖYÜ’nden geldim“ deyince beni ilgi ile karşıladılar. Ayrılırken de çok duygulandım ve adeta atalarımızın 95 yıl önce buralardaki kokusu buram buram burnumda tüttü. Tarih sanki yeniden canlandı. Onlara MÜŞKÜLE-1 kitabını verdim. Gençlerin Köy Konağı’nda MÜŞKÜLE-1 kitabını okumalarını zevkle izledim. MÜŞKÜLE KÖYÜ halkına gönderdikleri kucak dolusu selam ve sevgilerini de (muskulekoyu.com) sitesinden herkese duyurmak istiyorum. Onlara 95 yıl önceki maziye dayanan gecikmiş bir teşekkür borcumuz var. Teşekkürler ÇARDAK KÖY… Teşekkürler HÜSEYİNLİ KÖYÜ… MÜŞKÜLE SİZLERİ UNUTMAYACAK.
Yazar:
Yazının eklenme tarihi: 2015-10-10
Yazının bağlantısı: http://www.muskulekoyu.com/yazar-39-diyari_gurbetteki_muskuleliler-